>>Interview Back To The Roots 2010<<
>>Interview Gitaarnet 2007<<
>>>> Scroll down for CD reviews <<<<




18-01-2012
Wasser Prawda Magazine - Geschrieben von: Nathan Nörgel - www.wasser-prawda.de

The Veldman Brothers aus den Niederlanden sind ein Beispiel dafür, wie man Bluesrock heute spielen sollte: Geradewegs aus dem Herzen nämlich und nicht mit dem Blick auf die Hitliste der Virtuosen. Nicht umsonst ist ihr 2011 erschienenes Album "Spreadin' Around" von Lesern und Hörern verschiedener Medien in unserem Nachbarland zum besten Bluesalbum des Jahres gewählt worden.

 Die Vorbilder sind zahlreich und doch äußerst unterschiedlich: Muddy Waters, die Vaughan-Brüder oder Elmore James stehen gleichbereichtigt neben dem Jazz-Organisten Jimmy Smith. Und natürlich darf man Howlin Wolf oder die Fabulos Thunderbirds nicht vergessen: Rock, Blues, etwas swingender Rhythm & Blues und eine Prise Funk und Soul. Das sind die Zutaten für die Musik der Veldman Brothers.
 
Und wem das zu abstrakt klingt: Man nehme einen großartigen Hammond-Spieler, der gleichzeitig noch eine amtliche Bluesharp spielt (Bennie Veldman), einen Gitarristen und Sänger (Gerrit Veldman). Das sind die Brüder, die der Band den Namen geben. Hinzu kommen noch Marco Overkamp (dr) und Donald vand der Goes (bg). Seit sieben Jahren ist diese Band schon äußerst erfolgreich in der niederländischen Bluesszene unterwegs. Gerade erst wieder wurden sie in vier Kategorien für die nationalen Blues Awards nominiert.
 
Und wie es dazu kommt, kann man gut auf "Spreadin Around" nachfühlen und nachhören: Wenn sie loslegen, dann zielen sie nicht auf den anerkennenden Blick der Kollegen sondern einzig darauf, die Hörer im Herzen und in den Tanzfüßen zu erreichen: Sovie Gefühl wie möglich - ohne jemals auch nur in die Nähe des Kitsch zu geraten, soviel Rauhheit wie nötig. Und Spielfreude mehr, als man in ruhigem Zustand ertragen kann.
 
Klar natürlich, dass die Songs des Albums nicht komplett aus den Federn der Band stammen. (Man nehme nur mal "Everyday I Play The Blues": Wer da nicht die Vorlage sofort heraushört, muss die Klasse wiederholen. Ähnliches gilt auch für "Evil".) Aber das macht nichts, weil die ganze Scheibe von vorn bis hinten nach der Band klingt und so auch die "Inspirationen" verinnerlicht wurden. Und damit macht "Spreadin Around" eben unwahrscheinlich viel Spaß. Ich hoffe, dass die Veldman Brothers mit diesem Werk auch in Deutschland die Aufmerksamkeit finden, die sie verdienen. Eine Menge nämlich.



Bron: wasser-prawda.de/

21-07-2011
Quotes Spreadin' Around

Dit zijn The Veldman Brothers in absolute bloedvorm." ( bluesrockpagina.nl )

" een superieure- en kwalitatief hoogstaande cd."  ( thebluesman.nl )

" Spreadin’ Around is on-Nederlands goed."  ( festivalinfo.nl )

" The Veldman Brothers zet hoog in met deze cd."  ( musicfrom.nl )

" The Veldman Brothers gaan voor goud met hun superblues en overstijgen zichzelf bijna met 'Spreadin' Around'" ( bluesuitdepolder.nl )

" Top dat we in Nederland bands hebben van dit hoge niveau die dat ook op cd als op het podium waar maken." ( bluesbreeker.nl )

" De muziek klinkt erg goed en heeft naar mijn inziens internationale allure! " ( Sipko Louwsma / Marista music company )

" Ik zou zeggen: deze klus is geklaard. En hoe! De mannen hebben een album van formaat afgeleverd, voorzien van 11 prachtnummers van eigen hand." ( bluesforum.nl )





28-05-2011
Spreadin' Around Review BluesBlast Magazine - USA - Issue 5-21 May 26, 2011 door Rainey Wetnight

Review BluesBlast Magazine - USA - Issue 5-21 May 26, 2011
The Veldman Brothers - Spreadin’ Around
Self Release
http://www.theveldmanbrothers.com
11 songs; 48:58 minutes
Styles: Blues-Rock, Harmonica infused traditional blues

SRV! Aficionados of 1980’s blues know exactly of whom I speak: the late Stevie Ray Vaughan. When he passed, the blues world lost one of its modern paragons. He may not be with us anymore, but his style echoes throughout a magnificent blues CD by a duo deemed the Veldman Brothers. You might guess they're from Chicago or Texas, but they hail from across the Atlantic. That's right: Holland isn't just for tulip-sighting anymore!

Before you start perusing what is perhaps the most riveting offering of 2011 from a foreign blues artist, hear this: They grow on you. The more one listens, the more one is prone to fall under their spell! Some may sneer: “Their guitars are too loud, and their song selection is not representative of real blues.” Don't listen to them! Instead, sit back, relax, and do whatever you enjoy most as you absorb their music.

Gerrit and Bennie Veldman are two siblings who'll admit, from time to time, “[We're] not that man. [We're] just poor souls with some blues inside.” You know they mean it. They haven't sung these eleven original songs just for the cash. If they had, they wouldn't have poured such gut-wrenching emotion, nearing ferocity, into every note they play. Sometimes it's too much—the Veldmans pull no punches and mince no words. However, that's when one turns the blast of music down, not off! At the end of this roller-coaster ride, one might feel ecstatic exhaustion.

Each of their eleven original songs is like a stick of dynamite waiting to explode into your consciousness, whether it's a rollicking opener like the title track or a powerful 6/8-timed swayer like “Leavin'.” The only two that are jarring are “Need to Know”--with perfectly unquotable lyrics save the three words in the title—and “Questions,” which is placed on the album a little too late and a lot too long. Aside from “Leavin',” the best slow blues number this reviewer's heard this year, the other masterpiece is “Evil.” It's an up-tempo ballad that's “on the down low” about the Devil and his schemes.

You know what? I was wrong. “SRV” may be channeled some here on “Spreadin' Around,” but the Veldman Brothers deserve far more credit than that. They're not imitators; they're true blues.

Reviewer Rainey Wetnight is a 31 year old female Blues fan. She brings the perspective of a younger blues fan to reviews. A child of the 1980s music, she was strongly influenced by her father’s blues music collection.

 



Bron: www.thebluesblast.com/bbnow.htm

18-05-2011
Spreadin' Around - DWM Music Company - USA

The Veldman Brothers have begun 2011 with a bang!
This CD contains eleven original numbers packed into a nice, fat blues sound.
The brilliant guitar of Gerrit, his appropriately varied vocals, the soulful Hammond organ and the harp work of Bennie are ably supported by a driving rhythm section. It's not often that a sound just clicks. This is the case with "Spreadin' Around" and it won't be long before word of this disc spreads. There's both grit and sophistication here and that combination clearly makes this CD noteworthy. Undoubtedly, this album will end the year with a high rating from the DBF – Bluesforum. nl CD Award 2011.




17-04-2011
Review The Veldman Brothers - Spreadin' Around door JePe voor www.bealestreet.be

Het is de tweede cd van deze heren uit Nederland. Het kwartet wordt aangevoerd door de gebroeders Gerrit (gitaar) en Benny (hammond, bluesharp) Veldman. Donald van der Goes (bas) en Marco Overkamp (drums) vervolledigen de groep.
Nadat je de cd een eerste keer volledig hebt gehoord, wil je ze eigenlijk opnieuw afspelen, om nog beter naar de nummers te kunnen luisteren. De gitaar rifs zijn heerlijk en krachtig maar ook heel subtiel. De mondharmonica is echt wel heel ‘vet’.

Titels:

Spreadin’ Around
Heading For The Door
Need To Know
Leavin’
Evil
Target
B-Low
Everyday I Play The Blues
Tell Your Daddy
Saw You There
Questions
Om te beginnen de titel song “Spreadin’ Around”, hier gaat het al goed vooruit en krijg je direct de hammond goed in de achtergrond, ook zo in “Heading For The Door”, maar hier is het toch de bluesharp die het haalt. In “Need To Know” wordt er gezongen door de microfoon van de mondharmonica wat een gaaf effect geeft. Het ritme gaat dan naar benenden in “Leavin” waarin de hammond je lekker laat wegdromen. Zeemzoet is dat. In “Target” heb je een heel leuke rif (tingelinge ling ling)waarmee het ruige en energieke van de zang en de mondharmonica wordt gecompenseerd. “B-Low” is dan weer goede blues, maar vooral een instrumentaal nummer. “Every Day I Play The Blues” en “Tell Your Daddy” alsook nog het laatste nummer “Questions” moeten hiervoor niet onderdoen. Vette rifs en de smoelschuif die goed hun werk doen. Nog één uitschieter is het gevoelige “ Saw You There”, waar de zang iets weg heeft van Walter Trout.

Al bij al een zeer goede cd om naar te luisteren. De hammond geeft een echte meerwaarde aan de eigen sound van The Veldman Brothers. Drie kwartier onvervalste Blues. Heerlijk!!! (JePe)

 



Bron: www.bealestreet.be/Versie2/index.php?option=com_content&view;=article&id;=193:the-veldman-brothers-spreadin-around&catid;=10:cd-recensies-maart-2011&Itemid;=240

04-03-2011
Review The Veldman Brothers - Spreadin' Around door Eric Campfens voor http://barnowlblues.punt.nl

Muziek | CD's | 04 Maart 2011 | 07:26:20

Toen in het najaar bekend werd dat The Veldman Brothers flink wat materiaal op de plank hadden liggen begon de geruchtenmachine op gang te komen. Na hun eerste succesvolle album in 2007 en de uitstekende optredens waren de verwachtingen hoog gespannen. Het risico is natuurlijk dat de band aan die verwachtingen moet voldoen en dat het dan heel goed zou kunnen tegenvallen.
En nu ligt de cd “Spreadin' Around” eindelijk voor me. Van de elf nummers zijn er negen door zanger/gitarist Gerrit

Veldman geschreven, één door zijn broer Bennie (hammondorgel, mondharmonica) en één hebben zij samen geschreven. De cd ziet er goed verzorgd uit, een beknopte inlay en nette lay-out. De eerste indruk is in iedere geval goed, maar nu de muziek.
 
Ik laat de spreekwoordelijke naald in de spreekwoordelijke groef zakken en ga er eens lekker voor zitten. Het eerste nummer is meteen de titelsong, “Spreadin' Around”. Een vrolijk, funky nummer, die meteen de toon zet voor de rest. “Heading For The Door” is een lekkere shuffle, een echte Chicagoblues met de typerende mooie hammondklanken. “Need To Know” is het nummer dat door Bennie en Gerrit samen is geschreven. Het begint met Shakey Horton-/Little Walter-achtig mondharmonicaspel en deze mondharmonica domineert verder door de rest van het nummer. Prachtig rauw gezongen door Bennie. “Leavin'” is de eerst ballad. Speelse gitaarakkoorden, ondersteund door lichtvoetig orgelwerk en soulvol gezongen door Gerrit. Zijn gitaarsolo voert het nummer naar een hoogtepunt.
Dan volgt een van de hoogtepunten, het nummer “Evil” met een haast brullende Gerrit en een vette hammondsolo van Bennie. Dan zet de gitaarsolo in met haast sferische tonen, voordat deze echt losgaat en naar de climax toe werkt. Op “Target” speelt Gerrit de slidegitaar. Hij zingt zijn longen uit zijn lijf en Bennie sluit af met een stuk treinharmonica, die aan Sonny Terrie doet denken. Schitterend. “B-Low” is een stuk stevig rockende blues. De ruige wah-wah gitaar wordt mooi afgewisseld door een waterval van orgelgeluiden.
Dan volgt het door Bennie geschreven en gezongen “Every Day I Play The Blues”. De song begint met een jazzy basloopje, dat het hele nummer aanhoudt en de hele zaak opdrijft. Bennie's orgelwerk doet denken aan dat van Jimmy Smith. “Tell Your Daddy” is weer een gewone, lekkere shuffle. Dan volgt de ballad “Saw You There” met een slidegitaar, die door merg en been gaat. De uitsmijter is “Questions”, dat door de vette orgelsound wordt gedragen en bij wijle doet denken het sixties geluid van bv. de Doors. Prachtig, een waardige afsluiter.
 
The Veldman Brothers hebben het toch weer geflikt. Ze hebben zich niet laten gek maken door de hooggespannen verwachtingen en zijn mooi hun eigen gang gegaan. Het album bevat elf prachtige, eigen songs en hiermee bewijzen zij eens te meer tot de top van de hedendaagse vaderlandse blueswereld te horen. En ik denk dat zij met deze kwaliteit ook in het buitenland hun mannetje staan. Prima gedaan



Bron: barnowlblues.punt.nl/

28-02-2011
CD recensie The Veldman Brothers – Spreadin’ Around door René van Hoesel - www.musicfrom.nl

stijl: blues/rhythm & blues
wat: cd
label/eigen beheer: eigen beheer

The Veldman Brothers laat weer van zich horen. En hoe! Gerrit (gitaar, zang) en Bennie Veldman (Hammond, bluesharp), Donald van der Goes (bas) en Marco Overkamp (drums) hebben recentelijk hun tweede langspeler uitgebracht onder de titel 'Spreadin' Around'. Elf krachtige, pure rhythm & blues songs knallen ons om de oren. Op de hoes station Zwolle bij nacht. Binnenin een klein booklet met een korte introductie en een dankwoord. Maar de cd is vuurwerk, muzikaal wel te verstaan. Want de eerste drie nummers liegen er niet om; we hebben hier met een band van hoog niveau te maken.

De titelsong 'Spreadin' Around' barst na een kort intro lekker los met goede blues die je raakt en 'Heading For The Door' trekt dat nog even verder. Het rauwe harmonicageluid raakt je direct in je hart: het is vuil en hard en als de zang en gitaren invallen, gaat het los. Dit is onvervalste roots en blues, met een haast wiskundig ritme als basis. Heel wat rustiger gaat het eraan toe in 'Leavin', waarmee men laat zien ook de gevoelige snaar te kunnen raken, letterlijk en figuurlijk. Dat ze niet in één hokje zijn te vangen, bewijzen ze met een nummer als 'Evil', waarbij ook speelse funk- en soulinvloeden te horen zijn.

Het album vervolgt met het akoestische 'Target' waarbij je gewoon hoort dat het recht uit het hart wordt gespeeld, puur en onvervalst, maar vol energie. In 'B-Low' komt het Hammond-orgel weer lekker naar voren, als het gitaarwerk dan ook nog eens met een knipoog naar Jimi Hendrix verwijst swingt dit de pan uit. Nummers die ook zeer zeker het vermelden waard zijn, zijn ondermeer het bluesnummer 'Everyday I Play The Blues', het speelsere 'Tell Your Daddy' en 'Questions', dat zich meer als ruige bluesrock laat omschrijven.

The Veldman Brothers zet hoog in met deze cd. De band laat duidelijk merken dat het de gespeelde stijlen tot in de puntjes onder de knie heeft en het album is, zoals al eerder opgemerkt, van begin tot eind muzikaal vuurwerk. Overigens is de studio niet de enige plek waarin de formatie goed tot zijn recht komt, de heren verdienen het zeker ook om live aanschouwd te worden, van harte aanbevolen



Bron: www.musicfrom.nl/magazine/recensies/36829/the-veldman-brothers-spreadin-around.html

15-02-2011
CD recensie The Veldman Brothers – Spreadin’ Around door Karst Jaarsma - festivalinfo.nl

Blues uit Overijssel? Geen combinatie die mensen op het eerste gezicht snel zullen maken. Met Daniel Lohues en Harry Muskee als vaandeldragers van de Nederblues lijkt het wel alsof al het goede, in dit geval, uit Drenthe komt. The Veldman Brothers komen echter wél uit Overijssel en leverden met Home vier jaar geleden al een dijk van een debuutalbum uit. Spreadin’ Around is een plaat waarop deze lijn vol passie doorgezet wordt.

De schurende mondharmonica, zingende hammond orgel en jankende gitaar komen in perfecte balans samen. Of de heren zich nu uitleven op een ruiger bluesrock nummer als ‘Need to Know’ of het meer gevoelige ‘Leavin’‘, elk nummer klinkt ongelooflijk aangenaam. De duidelijk te horen invloeden lopen uiteen van de Chicago blues tot en met de meer zuidelijke delta blues.

Daarnaast mag naast Gerrit Veldman ook broer Bennie gedurende enkele nummers het vocale gedeelte voor zijn rekening nemen. Zo worden nummers als ‘Everyday I Play the Blues’ aangenaam door Bennie zijn zwarte stem, terwijl Gerrit met zijn veel blankere stem geschikter is voor de bluesrock tracks.

Spreadin’ Around heeft even op zich laten wachten. Maar het is al het geduld dubbel en dwars waard geweest. De cd wisselt voortreffelijk af tussen de rustige blues en de meer naar rock neigende variant. Daarnaast is er ook een perfecte balans tussen het keyboard, de mondharmonica en de beide zangers. Op Spreadin’ around is gewoon een bluesband aan het werk die al jaren met elkaar speelt en hier nog steeds elke seconde van geniet. Dat is te horen en maakt de plaat zeer plezierig om naar te luisteren. Om het maar cliché te zeggen; Spreadin’ Around is on-Nederlands goed.

 



Bron: www.festivalinfo.nl/recensie/4248/Spreadin_Around/The_Veldman_Brothers/

14-02-2011
CD recensie The Veldman Brothers – Spreadin’ Around door Marcel Haerkens voor Popmagazine Heaven.

SPREADIN' AROUND
Sonic Rendezvous

Auditieve brisantgranaat

"Veldman Brothers are in town, spreadin' the blues all around." wordt er gezongen in het krachtdadige titelnummer van The Veldman Brothers' derde album. Dat er maar geen misverstand over moge verstaan. De broers Bennie en Gerrit Veldman gaan geruggensteund door de doortimmerde backing die bassist Donald van der Goes en drummer Marco Overkamp optrekken voor goud. Dat ze daarbij de originaliteitprijs niet verdienen wordt gecompenseerd door de urgentie die van de door rauwe bluesharp, smeuïge Hammond en Gerrit's onmiskenbaar door het werk van Stevie Ray Vaughan geïnfecteerde gitaarspel gestutte nummers afdruipt. Daarbij worden zijstraatjes ingeslagen als soul (Leavin' Memphis) en jazz (Everyday I Play The Blues), terwijl het stevig stompende Need To Know van het soort auditieve brisantgranaten is waar Lester Butler bij zijn leven patent op leek te hebben. Live zal dit alles ongetwijfeld nog een categorie heftiger knallen. Solide vakwerk.

*** Sterren
 
Marcel Haerkens



Bron: www.popmagazineheaven.nl/2011_3/artikelen_2011_3_the_veldman_brothers.htm

11-02-2011
CD recensie The Veldman Brothers – Spreadin’ Around door Willem Croese - Blues uit de Polder

Heel lang waren Cuby and The Blizzards 'de' vertegenwoordigers van de Nederblues. The Veldman Brothers hebben die plek meer dan verdiend overgenomen. Door zwoegen en zweten timmerden zij aan de weg.

De Veldmannen debuteerden met het album 'Home', waarop negen eigen nummers staan en drie covers. Op de nieuwe cd 'Spreadin' Around' vind je alleen songs van de gebroeders, negen van zanger/gitarist Gerrit, ééntje van organist Bennie en ook nog eentje van de heren samen. Creativiteit genoeg in huis.
Dit alles valt te prijzen, want vooral werk van anderen spelen lijkt te makkelijk. Niettemin hebben The Veldman Brothers in september een tour gedaan met songs van Jimi Hendrix, maar dan geheel in hun eigen stijl zonder iedere noot precies na te willen spelen van de in 1970 gestorven gitaargod. En zie daar meteen 'zijn' invloed op de twee broers en hun muzikale kompanen Donald van der Goes (bas) en Marco Overkamp (drums).
Een uitstekend visitekaartje is afgegeven met Spreadin' Around'. Eentje waar je 'blues' tegen kunt zeggen. Pareltjes op het schijfje zijn zonder meer de slowblues 'Leavin'; het semi-akoestische 'Target'; het jazzy 'Everyday I Play The Blues' of de klassieke blues 'Saw You There' en niet te vergeten 'Questions' dat toch stiekem doet denken aan Jimi Hendrix.
The Veldman Brothers gaan voor goud met hun superblues en overstijgen zichzelf bijna met 'Spreadin' Around'. Hou deze toppers in de gaten, want zulke grote muzikale verrassingen vind je niet iedere dag.

Willem Croese



Bron: www.bluesuitdepolder.nl/2011/recensies/110211_Spreadin_Around_The_Veldman_Brothers.html

11-02-2011
cd recensie: The Veldman Brothers - 'Spreadin' Around' door Bernd Schulte BluesRoadForum

Spreadin' Around, so heisst das neue Album des niederländischen Quartets.
Herumgesprochen hat sich inzwischen bei den Blues Fans das diese Band hervorragend Blues spielt, und das seit einigen Jahren.
Sie kommen aus Wezep, das liegt nur ein paar Kilometer westlich von Zwolle.
gegründet wurde die Band von den Brüdern Gerrit und Bennie Veldman im Jahr 2006.
Gerrit spielt Gitarre und Singt sein Bruder Bennie spielt die Hammond B3 und die Harmonika. Donald van der Goes zupft den Tieftöner und Marco Overkamp schlägt den Rhythmus auf den Drums.

Das neue Album ist ihnen sehr gelungen. Die 11 Titel lassen keine Langeweile aufkommen, es shuffled, grooved und rockt richtig gut los. Die Hammond B3 wird sehr passend eingesetzt, die Balladen bekommen durch ihren Einsatz genau das richtige feeling.
Klangen sie auf ihrem Debüt Album "Home" noch etwas ungeschliffen, was ich auch mag, so ist das neue Album erstklassig produziert und die Songs (alle aus eigener Feder) sind gut arrangiert.
Die Ballade "leavin'" ist mein anspiel Tip, einfach sehr gelungen. Sparsam instrumentiert mit diesem sehr schönen Klang der Hammnond B3.
Auch Target ist eine Ballade die schon fast akustisch daher kommt. Everyday I Play the Blues beginnt mit einem Bass Soli und dann steigt die B3 ein, das hat etwas jazziges, Klasse Song.
Der 7:20 Minuten Song "saw you there" hat alles was einen guten Blues ausmacht, Gitarren-Harp-und B3 Soli, langsame Steigerung, tolle Stimme von Gerrit und dann das Finale in dem alle vereint sind!
Gratulation nach Wezep!



Bron: www.mendiger.de/wbb2/thread.php?threadid=7297

01-02-2011
cd recensie: The Veldman Brothers - 'Spreadin' Around' door Bert Reinders voor www.thebluesman.nl

Zullen er nog mensen in ons kleine blueswereldje rondlopen, die het ontgaan zijn dat The Veldman Brothers op 15 januari hun tweede studio-album hebben uitgebracht? Het lijkt me sterk, want met de Public Relations zat het de afgelopen weken en maanden wel weer snor.

Geleidelijk aan hebben The Brothers de liefhebbers een beetje opgewarmd met een paar korte geluidssamples, zijn er een paar youtube-filmpjes gepubliceerd om iedereen te laten meegenieten wat er zich tijdens de opnames heeft afgespeeld en als slotstuk is er een groots opgezette cd-presentatie georganiseerd in één van de fraaiste poppodia van de regio. Met andere woorden: ‘Spreadin’ Around’ of ‘Spreadin’ Out’…… (je kunt het zo krijgen als je hebben wilt Donald) (zie filmpje). Een op voorhand al een uitgelezen en uiterst geschikte titelkeuze voor dit nieuwe schijfje, dus.

The Veldman Brothers timmeren ondertussen al weer een jaar of zes lekker aan de weg en eigenlijk hebben de heren nog steeds de wind goed in de zeilen. Waar menig collegaband in zo’n  periode nog wel eens te maken krijgt met stilstand, gebrek aan inspiratie of grote pieken en diepe dalen, zo blijven The Veldman Brothers heel rustig en gestaag hun eigen koers varen, zonder ergens blijk te geven van ‘inkakken’. Continue blijft de gig-agenda goed gevuld en lijkt het er op dat het uitbrengen van nieuwe albums een gestructureerd jaarlijks karakter aan het krijgen is.
Ook ieder livebezoek aan The Brothers is en blijft een spannende aangelegenheid en is elke keer net weer anders als de keer daarvoor. Bij ieder optreden staan er toch weer nieuwe of andere songs op de setlist en elke keer worden ‘oudere’ songs weer in een andere kleur jasje gestoken. En da’s knap! Het is dan ook zicht- en hoorbaar dat deze band steeds meer waardering krijgt van het publiek en dus vanzelfsprekend ook van de grotere en meer spraakmakende podia. Uitbetaling hierin kan uiteraard nooit snel genoeg gaan, maar wat in het vat zit verzuurt niet en bovendien zit een podium plaats op het Ribs en Bluesfestival 2011 ondertussen in de knip.

Maar …… we dwalen af, want we hebben nu te maken met de cd ‘Spreading Around’. Ondanks dat het viertal met deze opener niet meteen de hoofdprijs voor synchroon zingen zal ontvangen, weten we als luisteraar met dit titelnummer wél meteen waar het allemaal om draait. Het nummer zal vanzelfsprekend de lang gebruikte gig-opener ‘Brothers Shuffle’ gaan vervangen.
‘Heading For The Door’ is eigenlijk zo’n typische eigen nummer, waarin de herkenbare- en eigen sound van de band goed naar voren komt. Prima zang, strakke begeleiding van bass en drums en de mooie hammond klanken als een dik tapijt er over heen. Heerlijk nummer!
In ‘Need To Know’ wordt de kortstondige, maar grote invloed die Lester Butler heeft gehad nog maar weer eens benadrukt. Rauwe ‘greenbullet’ zang met een messcherpe harmonica als een dreinende begeleider, waarin Bennie Veldman de geest van wijlen Lester met plezier z’n werk laat doen.

Halverwege het album krijgen we dan naar mijn persoonlijke smaak te maken met één van de absolute hoogtepunten van dit album: ‘Leavin’. Wat een wereldse ballad! Gevoelsmuziek gecombineerd met een prachtige gitaartune, schitterende hammondklanken en puik zangwerk van Gerrit. Gaaf!!

Voor de bezoekers van de livegigs van The Brothers zal ‘Evil’ waarschijnlijk bekend in de oren hebben geklonken. Deze slepende- en ritmisch puik klinkende original is tijdens de liveconcerten dan ook al diverse keren voorbij gekomen. ‘Target’, nog zo’n waanzinnig mooi hoogtepunt van dit album. Het zou voor mijn gevoel zomaar geschikt kunnen zijn als filmmuziek voor een hele moderne Western. ‘B-Low’ is een echt stevige wedstrijd tussen de Wah-Wah van Gerrit en de scheurende hammond van zijn broer Bennie. Uitslag 1-1.

‘Everyday I Play The Blues’, vertrouwt Bennie ons in een traditioneel en op Memphis Slim’s gebaseerde klassieker ons toe. Alsof we dat nog niet wisten, want als je zulke sterke liedjes kunt maken, dan zit het bluesgevoel niet alleen in de vingers, maar ook in het hoofd en in het hart!
Op ‘Tell Your Daddy’ krijgen we nog even de gelegenheid om te headbangen met onze lange haren, terwijl we op ‘Saw You There’ opnieuw ruim zeven minuten lang in een prachtballad kunnen mee dromen met de gebroeders Veldman. Ik weet bijna zeker dat Ma Veldman tijdens dit waanzinnig mooie nummer, haar zoons vanaf een grote witte wolk met een traan in haar ogen in de armen zal sluiten. Machtig mooi!!

Met het ruim zes minuten durende ‘Questions’ wordt ‘Spreadin’ Around’ toch nog met een  vraagteken afgesloten, want het lijkt wel of Jim Morrison en Jimi Hendrix samen in de huid van The Brothers willen kruipen! Een weergaloze begin 70-er jaren sound met trekjes van Morrison’s ‘The End’ breidt met een heerlijke galm een eind aan een superieure- en kwalitatief hoogstaande cd. Grote hulde aan bassman Donald van der Goes en drummer Marco Overkamp. Zonder hun groove was dit nooit mogelijk geweest!

Nog steeds objectief, Bert? Absoluut!!



Bron: www.thebluesman.nl

31-01-2011
Recensie : The Veldman Brothers – Spreadin’ Around door Wim Velderman voor bluesmagazine.nl

The Veldman Brothers – Spreadin’ Around

Formaat : CD / Label : eigen beheer / Release : Januari 2011

Tekst : Wim Velderman
(Op 1 februari vanaf 19 tot 21 uur te beluisteren op www.tvenschedefm.nl , met een 3-tal tracks van deze cd en een live-interview met Bennie Veldman !!)

Strooien, dat doen ze inderdaad, strooien met noten, klanken, songs die er toe toen. The Veldman Brothers are back in town!

Eerlijk gezegd had ik het al verwacht dat dit weer zo’n heerlijke cd zou worden en ik kan u gerust stellen: de verwachtingen komen meer dan uit.
De coverfoto laat een foto van het railemplacement van een station (Zwolle?) zien; rails die alle kanten opgaan : Spreadin’ Around. De band wil duidelijk laten zien en horen hoe veelzijdig ze de blues ten uitvoer kunnen brengen.

Ik strooi mijn bevindingen per track maar eens uit:

De titeltrack Spreadin’ Around zegt meteen waar het op staat. Bent u klaar voor stevige uptempo blues, met een prima solo op bluesharp? De stemming zit er meteen goed in.

Heading for the door. Prima zang ,met drive gespeeld. De gebroeders Veldman hebben baat bij hun strakke rhythmsectie. Marco Overkamp weet op zijn drumkit de band goed in bedwang te houden.

Need to know Klinkt rauw en mean, zeker door de microfooninstelling. Goed gekozen .Plotseling waan ik me in de Deep South.

Leavin’ Wat mij betreft 1 van de hoogtepunten van de cd. Wist u dat deze jongens een schitterende bluesballad kunnen vertolken. Het hammondregister is uitstekend gekozen, Bennie Veldman kan flink toveren op z’n hammond ;wat een techniek. Broer Gerrit laat een z’n gitaar spreken ,klasse.

Evil- fraaie bluesvariant ,verhalend. Weer een andere insteek 2de deel jazzy gespeeld. Ik verval in herhaling t.a.v. de kwaliteiten van de band ;kortom goed dus.

Target- Heerlijk zo’n slidegitaar .Begint dromerig ,werkt naar een climax .Doel bereikt.

B-Low Bluesrock met een hoofdrol voor de hammond .Wie dit in de zaal beluistert en dan nog stil blijft staan is wel heel standvastig.

Everyday i play the blues. Inkoppertje :vooral blijven doen. Luister eens even naar de walkin bass van Donald van der Goes .Over strak spelen gesproken. Wat een prachtnummer .Het kan niet anders of deze band verandert van ”Geheimtip”, zoals onze oosterburen zeggen, in een band met naamsbekendheid ,die je ook buiten de geijkte circuits gaat zien.

Tell your daddy; Nou,wat pa mag weten is dat hier een mooie boogie gespeeld wordt ,die ie toch maar eens moet aanschaffen.

Saw you there Begint met een tergend langzame bas en wanneer de rest invalt is het snel duidelijk: prachtballad . Compliment voor de soundengineer ,want de zang is zoals op iedere track goed te verstaan. Met 7 min. 20 krijg je waar voor je geld.

Veel te vroeg zijn The Veldman Brothers dan uitgestrooid. Questions ,ruim 6 minuten bluesrock met een stevig begin ,midtempo boogie-feelin, veel ruimte voor de gitaar en het effectpedaal. In de zaal bouw je dit tot in lengte van dagen uit en niemand verveelt zich bij zo’n solo.

Met deze cd kunnen de Veldman Brothers zich overal laten zien, veelzijdig, muzikaal en de blues wordt prima gepromoot.

Waardering: 5 blue-stars.



Bron: www.bluesmagazine.nl

28-01-2011
CD recensie The Veldman Brothers – Spreadin’ Around door Wil Wijnhoven - www.bluesbreeker.nl

Met “Spreadin’Around”, het nieuwe album van The Veldman Brothers ben ik weer een prima Nederlands bluesproduct rijker. De gebroeders Bennie en Gerrie Veldman hebben tien prima songs neergepend die rijken van potige bluesrock tot en met gevoelige bluessongs.

Het kwartet muzikanten dat samen The Veldman Brothers vormt laat zich op dit album weer van zijn beste kant horen. Dat is niet bepaald opvallend omdat we dat eigenlijk van de boys wel gewoon zijn. Maar het is toch altijd moeilijk om een goede opvolger te produceren van een album zoals:  “Home”. Het album dat destijds erg goed ontvangen is door publiek en critici.
Bij het beluisteren van “Spreadin’ Around” is de conclusie heel duidelijk, dit album doet niets onder voor zijn voorganger. Sterker zelfs, de lat ligt naar mijn gevoel beduidend hoger en dat komt goed tot uitdrukking in ‘Heading For The Door’ met daarop een heerlijke en indringende harpsolo van Bennie Veldman.
Een traditioneel luchtje heeft het nummer ‘Need To Know’, het nazale stemgeluid als door een bullit gezongen, stevig aangedikt met de bluesharp van Bennie en dan nog pittig gitaarwerk van. Mooier kan het haast niet zijn als je tenminste ‘Leavin’ buiten beschouwing laat. Een bluesballad waarop vooral Gerrit zang technisch de puntjes op de ‘i’ zet. In combinatie met de Hammond, de goed getimede en strakke drumpartijen en een afsluitende gitaarsolo, laten je hier weg zwijmelen. Dit is toch wel een van mijn favoriete nummers op dit album en geeft ook aan dat het niet alleen maar stevig is wat de band kan spelen. Goed gedoseerde blues tussen stevig werk springt er altijd wel uit zoals hier blijkt.

Wat me ook opvalt op dit album is dat er niet van de hak op de tak gesprongen wordt. De overgangen van stevige naar rustiger werk en omgedraaid gebeurt niet abrupt maar geleidelijk.  Maar wie toch liever iets steviger gitaarwerk wil horen zal goed bediend worden met ‘B-Low’.
Op ‘Everyday I Play The Blues’, een betere titel voor dit nummer had je eigenlijk ook niet kunnen bedenken, heeft Bennie de zang op zich genomen.  ‘Saw You There’ is zo’n typisch nummer waarop je lekker kunt ‘headbangen’ op de maat van de gitaar.

“Spreadin’ Around” is The Veldman Brothers op zijn best, goed geproportioneerde blues in allerlei gradaties passeren de revue. Top dat we in Nederland bands hebben van dit hoge niveau die dat ook op cd als op het podium waar maken. Rijp voor een Award….? Ik dacht het wel ja.

 



Bron: www.bluesbreeker.nl

26-01-2011
CD recensie The Veldman Brothers – Spreadin’ Around door El Mano en Bertje voor bluesforum.nl

The Veldman Brothers - Spreadin’ Around

Door El Mano en Bertje voor bluesforum.nl

Ooit begonnen ze samen muziek te maken in Blue Lou. Nooit gedacht maar ongetwijfeld wel gehoopt om muzikaal te worden wat ze nu zijn. Al hoewel, nadat ze samen met de band Sweet Jane 2 x in het voorprogramma hadden gestaan van Bon Jovi wisten Bennie en Gerrit wel dat het muziek maken ze meer dan goed afging.

Een paar jaar en een paar bandjes later besloot Gerrit voor de muziek te gaan die altijd als een rode draad door zijn leven is gegaan: Blues! Bennie was al eerder die richting op gegaan en en toen hij hoorde van Gerrit’s voornemen was de keuze snel gemaakt.
In 2004 zag The Veldman Brothers het levenslicht. Met Marco Overkamp op drums en eerst Sebastiaan van Olst op bas, die niet gek veel later werd vervangen door Donald van der Goes, begonnen de mannen met het verspreiden van hun passie. Drie jaar later kwam hun debuutalbum “Home” uit. Een debuut dat zowel nationaal (oa Bluesforum CD Award) als internationaal zeer goed werd ontvangen. In 2009 gevolgd door het live-album “5th Anniversary Live Tour”. Ook dit album, dat in beperkte oplage is uitgebracht, werd zeer goed ontvangen en is dan ook allang uitverkocht.

Wie de The Veldman Brothers volgt wist dat er een nieuw album zat aan te komen. De band staat voor een zware taak de verwachtingen die hoog gespannen zijn waar te maken. Met elke nieuwe schijf ligt de lat een streepje hoger. Dat de band in Nederland goed scoort mag bekend zijn maar dat geeft ook een hoge verwachting van de live steeds voortreffelijk presterende mannen. Om die sfeer en soul over te dragen op een studio CD is dan een hele klus.

1.  Spreadin' Around,
Het heel herkenbare geluid van Gerrit’s gitaar klinkt in de opening en aangevuld door de hammond en bluesharp klanken knalt de oproep om een en ander te verspreiden. En hoe herkenbaar het ook klinkt is het verrassend fris en nieuw
2.  Heading For The Door,
De vocals van Gerrit doen deze song eer aan, net als de rinkelende akkoorden,      snijdende solo’s van harp en gitaar. Drijvend op de formidabele ritme sectie 
3.  Need To Know,
Nostalgische geluiden uit de harp- en zang mic geven de song de uitstraling van een klassieker opgenomen voor een 78 toeren plaat
4.  Leaving,
Heerlijk gedragen hammond lick en soulvolle chops doen deze slowblues eer aan dit zijn de veldmannen zoals ik persoonlijk ze enorm ben gaan waarderen. Voor mij de topper van het album.
5.  Evil,
De rauwe stem van Gerrit, de fluwelen hammond klank en de naaldscherp en strak gespeelde akkoorden, en niet te verwaarlozen de drum en bas partij zorgen er voor dat dit nummer goed blijft hangen.
6.  Target,
Een complex slide ritme en een authentiek geluid uit de gitaar en bluesharp. Het tandem rijgt soepel en schijnbaar moeiteloos een nieuw pareltje aan de snoer
7.  B- Low,
Donker en grommend, mooi gefraseerde gitaar riff’s, denderen je tegemoet en om armen je als een warme deken.
8.  Everyday I Play The Blues,
Vertrouwt en toch helemaal nieuw. Het klinkt al een traditional blues en toch helemaal Veldman Brothers. Dus swingt het als een trein.
9.  Tel Your Daddy
Prachtige drive in deze shuffle. De voeten stilhouden is een hele klus, en in de auto met de stereo op 11 is de kans op snelheids overtredingen erg groot
10.  Saw Your There
Prima slide waar in de rauwe stem van Gerrit een dominante rol heeft en een flinke portie emotie op de luisteraar los laat
11.Questions
Een waardige afsluiter van een stuk vakwerk waar de hele band trots op mag zijn.

Ik zou zeggen: deze klus is geklaard. En hoe! De mannen hebben een album van formaat afgeleverd, voorzien van 11 prachtnummers van eigen hand. Dat nieuws zal zich zeker verspreiden. Ongetwijfeld ook weer tot over onze landsgrenzen.



Bron: www.bluesforum.nl

21-01-2011
CD recensie The Veldman Brothers – Spreadin’ Around door Rien Wisse voor Block Bluesmagazine

De Veldman Brothers draaien alweer wat jaartjes mee in het Nederlandse bluescircuit en dit is hun derde album.
Vanaf de start is er een funky basis van gitaar, bas en drums, waarover flink wordt gesoleerd op gitaar en harmonica.
In Headin' For The Door' is er opnieuw dat funky slaggitaartje, maar daar komt de Hammond, één van de wapens uit de Wezepse karzerne, om de hoek kijken.
De bespeler daarvan, Bennie Veldman, zingt door zijn Shure-harmonicamicrofoon het volgende nummer "Need To Know".
Daarbij valt iets op dat gedurende het hele album eigenlijk een minpunt is, namelijk dat de ritmesectie niet retestrak is en bovendien wat weggedrukt zit in de mix.
De bas heeft een wat zoemerig en ondefinieerbaar geluid, terwijl ook de drums enigszins slof klinken.
Een ervaren producer had hieraan, in combinatie met een ervaren mixer, veel kunnen doen.
Wij zijn inmiddels bij de rustige en sober gehouden ballad 'Leavin',  waarin Bennie een fraai stukje vloerbedekking legt met zijn Hammond.
Gerrit Veldman knalt even in de gitaarsolo en dat is nou net de factor die de rustig op de bank zittende luisteraar even wakker schudt.
Het loopje dat we kennen van bijvoorbeeld  'I Just Want To Make Love To You' in de uitvoering van Etta James vormt de basis van het nummer 'Evil'.
Goed neergezet en de zoveelste interpretatie van een lang geleden gepatenteerd thema.
De Veldman Brothers tappen uit vele vaatjes op dit album.
Zo is 'Target' een akoestisch nummer. Een sobere zang/gitaarpartij van Gerrit, waarin Bennie een prachgtige opsmuk aanbrengt met zijn harmonica.
Na het van SRV en Double Trouble sound doortrokken 'B-Low' is er het met een lichte jazzy swing gelaardeerde 'Every Day I play The Blues' waarin qua tekst spoortjes doorklinken van de klassiekers 'Rock me baby' en 'Everydat I Have The Blues'. 
Er volgen nog een stamp shuffle, een slideschuiver met harmonia-intermezzo en een wat experimenteel slotnummer, waarin we zowel lester Butler als de Hoax herkennen.
Hoog tijd dat de Veldman Brothers op grote festivals gaan spelen.
Met hun koppositie in de poule op thebluesman.nl en bluesforum.nl lijkt het er op dat ze Ribs & Blues in Raalte mogen gaan openen.
Hopelijk worden ze dan meteen gespot door een gerenommeerde platenfirma. Ze Verdienen het!

Rien Wisse



Bron: www.blockmagazine.nl

20-01-2011
CD recensie The Veldman Brothers – Spreadin’ Around door Jan van Eck voor www.vaneckblues.nl

CD recensie The Veldman Brothers – Spreadin’ Around
Bericht geplaatst op 20 januari 2011 door Jan van Eck in de categorie Spotlight.
 
Tekst: Jan van Eck
The Veldman Brothers, wie kent ze niet.
Deze viermans-formatie, bestaande uit zanger, gitarist Gerrit Veldman, hammond- bluesharp speler Bennie Veldman, bassist Donald van der Goes en drummer Marco Overkamp is één van de betere bluesbands van Nederland.

Na de in 2007 uitgekomen debuutalbum “Home” en de limited editie “5th Anniversary Live Album”, is er nu na maanden hard werken, hun derde cd, “Spreadin’ Around”. Inmiddels is deze op 15 januari ten doop gehouden in Hedon in Zwolle.

De openingstrack ‘Spreadin´ Around’ is een typisch Veldman Brothers nummer (lijkt wel of zij in het verleden veel The Clash hebben geluisterd). Zij maken dit nummer ook waar door de hun gepredikte blues, wijd en zijd in Nederland te verspreiden en ik kan na het beluisteren, ook nog voorstellen dat dit de grenzen over gaat.

De elf nummers geven mooi weer welk een variatie de heren beheersen, een schitterende ballad ‘Leavin, het jazzy “Everyday I Play The Blues” het zompige (Mastro-achtige) Need to know (echt top), en stevige Blues- rock nummers als “Evil”, “B- Low” en “Tell Your Daddy”. Het album wordt afgesloten met ‘Questions’, stevig begin, rustig middenstuk en knallen naar het eind toe!

Samenvattend: elf eigen geschreven nummers verpakt in een vette sound die The Veldman Brothers kenmerken en alleen nog maar beter is geworden.
Schitterend gitaarspel van Gerrit, evenals zijn afwisselende vocalen, uiteraard wederom heerlijk Hammond en bluesharpwerk van Bennie ondersteunt door een gedreven, stuwende ritmesectie.
The Veldman Brothers hebben begin 2011 de lat hoog gelegd, nu de rest van blues spelend Nederland nog, maar ik voorspel dat dit album op het eind van het jaar hoge ogen gaat gooien voor de DBF – Bluesforum.nl CD Award 2011



Bron: www.vaneckblues.nl

19-01-2011
CD Recensie: Spreadin' Around/The Veldman Brothers 19-01-2011 www.rootstime.be door Ruud Monde www.ruudmonde.com

Met veel genoegen heb ik het afgelopen jaar geluisterd naar de goede kwaliteit van de cd’s die verschenen zijn van verschillende Nederlandse Bluesbands. Nu,in 2011, blijkt dat deze trend zich voort gaat zetten, want met de nieuwe cd  ‘Spreadin’Around’ van The Veldman Brothers is er wederom een mooi exemplaar aan toegevoegd. Het lijkt er zelfs wel op dat de lat, bij het verschijnen van een nieuwe blues cd in Nederland, iedere keer iets hoger wordt gelegd voor de volgende band die van plan is een cd uit te brengen.
In Nederland heeft elk bluespodium de gebroeders Veldman inmiddels wel een keer op bezoek gehad en het zou zo maar eens kunnen zijn dat met dit nieuwe schijfje de weg naar de ons omliggende landen open zal gaan.

De gebroeders Veldman groeien op in het dorpje Oldebroek. Net als bij veel andere muzikanten staat muziek centraal in het ouderlijk huis. Vader Veldman bespeelt een aantal instrumenten en moeder zingt er vrolijk op los. Het is echter hun oudere broer Henk, die op zijn zestiende al als gitarist in een bluesbandje speelt, die de broers Gerrit en Bennie aan het gitaar spelen brengt. Bennie stapt vervolgens over naar het orgel en begint met het volgen van klassiek orgelles. Ervaring doen de broers op door hun opwachting te maken in verschillende bandjes en in 2004 besluiten zij een eigen bluesband, The Veldman Brothers, te beginnen. Naast de twee broers Gerrit (gitaar en zang) en Bennie (Hammond, mondharmonica en zang) bestaat de band nu uit Donald Van Der Goes op bas en Marco Overkamp op drums.

‘Spreadin’Around’ is alweer het derde album van de band en bevat elf zelf geschreven nummers. De cd is opgenomen in de Legacy Studio en geproduceerd door Guido Aalbers, naar wie ook meteen mijn complimenten uitgaan, want de balans en het geluid zijn werkelijk subliem.

De cd opent met het titelnummer ‘Spreadin’Around’, een nummer wat waarschijnlijk het openingsnummer ‘Harponized’, waar de band meestal hun optredens mee begint, zal gaan vervangen. De boodschap is luid en duidelijk; 'Wij zijn de Veldman Brothers en wij verspreiden de blues'. De toon is gezet en het is ook precies datgene wat de band al jaren doet. Opvallend te noemen is de grote afwisseling in stijl tussen de diverse nummers op deze cd. Lekker funky klinkt ‘Heading For The Door’, een nummer wat gevolgd wordt door het smerig klinkende ‘Need To Know’’. In de balade ‘Leavin’’gaat het gas eraf, maar stijgt Gerrit met zijn solo tot grote hoogte. Voor ‘Evil’ is waarschijnlijk de uitvoering van het nummer ‘Riot in Cell Block # 9’ van Johnny Winter gebruikt als inspiratiebron. In het akoestisch uitgevoerde nummer ‘Target’ gaat de band terug naar de roots van de blues namelijk de Mississippi Delta. ‘B-Low’ is weer een stevig klinkend instrumentaal nummer waarin de heren Veldman beide los gaan op hun instrumenten. ‘Everyday I Play the Blues’ wijkt niet veel af van de Memphis Slim klassieker ‘Everyday I Have The Blues’, maar krijgt wel een mooie uitvoering. ‘Saw You There’ is een echte slow-blues die vol overgave en met gevoel wordt gezongen door Gerrit.

De band levert met deze cd een prima product af en is duidelijk weer gegroeid ten opzichte van de vorige twee albums. Ik ben benieuwd welke Nederlandse band weer over dit resultaat heen zal gaan dit jaar.

 



Bron: www.rootstime.be

16-01-2011
CD Recensie: The Veldman Brothers - Spreadin' Around 15-01-2011 door Babs - www.bluesrockpagina.nl

CD Recensie: The Veldman Brothers - Spreadin' Around     
Recordlabel: eigen beheer / Releasedatum 15-01-2011
Recensie: Babs

The Veldman Brothers behoeven allang geen introductie meer. Deze viermans-formatie, bestaande uit zanger, gitarist Gerrit Veldman, hammond- bluesharp speler Bennie Veldman, bassist Donald van der Goes en drummer Marco Overkamp wordt door velen als één van de beste, misschien wel "de beste" bluesband van de Lage Landen gezien.

De afgelopen jaren heeft de band twee albums uitgebracht, het uit 2007 afkomstige debuutalbum "Home" en het in een beperkte oplage uitgebrachte "5th Anniversary Live Album", dat inmiddels een collectors item is geworden. Enige tijd geleden zijn de mannen wederom de studio van Guido Aalbers ingedoken voor de opnames van hun derde cd, "Spreadin' Around" die op 15 januari ten doop wordt gehouden in Hedon in Zwolle.

"Veldman Brothers Are In Town... Spreadin' The Blues All Around... Are You Ready, Ready Now... We Gonna Spread It All Around". Dit kleine stukje tekst van de verder instrumentale, energieke opener en tevens titeltrack, "Spreadin´ Around" is The Veldman Brothers op het lijf geschreven. De band reist stad en land af om 'de blues' te prediken.

Het elf tracks tellende album bevat voor ieder wat wils. Naast de schitterende soulvolle ballad "Leavin" horen we het jazzy “Everyday I Play The Blues” en stevige in Texas Blues- rock gestoken nummers als "Evil", "B- Low" en "Tell Your Daddy" waarin de band knalt als nooit tevoren. Het absolute hoogtepunt voor mij is het in een Delta Blues gestoken jasje "Target" waarin het prachtige harpspel van Bennie en het slide gitaarspel van Gerrit naadloos met elkaar versmelten. Het album wordt afgesloten met een lekkere bluesdeun getiteld "Questions", een nummer met een stevig begin, een rustig middenstuk en een knallende finale!

Na het beluisteren van het album "Spreadin´ Around" kan ik eigenlijk maar een ding concluderen. The Veldman Brothers hebben wederom een topalbum met sterke, zelfgeschreven nummers afgeleverd! Messcherpe gitaarsoli, goede vocalen, een ronkend, grommend Hammond orgel en een knallende, gedreven ritmesectie...alle ingrediënten die nodig zijn om een succesvol album af te leveren zijn aanwezig. Dit zijn The Veldman Brothers in absolute bloedvorm.

Tracklist
01 Spreadin´ Around
02 Heading For The Door
03 Need To Know
04 Leavin'
05 Evil
06 Target
07 B-Low
08 Everyday I Play The Blues
09 Tell Your Daddy
10 Saw You There
11 Questions



Bron: www.bluesrockpagina.nl

29-12-2010
Eerste reactie op nieuwe CD - Spreadin' Around door Marista.


"CD en artwork zijn in goede order door ons ontvangen.
De muziek klinkt erg goed en heeft naar mijn inziens internationale allure! "
 
Sipko Louwsma / Marista music company



11-01-2010
Willem Croese - Gepubliceerd in 'Back To The Roots'

The Veldman Brothers - 5th Anniversary Live Tour

Op zijn tijd word je vanuit de lage landen verrast met uitstekende bluesbands. In dat rijtje passen 'The Veldman Brothers' uit Nederland zonder meer. Bennie en Gerrit Veldman zijn de naamdragers van het gezelschap, maar zij kunnen het niet zonder hun muzikale 'broers' Marco Overkamp op drums en bassist Donald van der Goes.

De vier heren verstaan hun vak. Met een enorm enthousiasme spelen ze op festivals of touren langs de clubs in het land. Om de aanhang te plezieren met een live cd is er een jubileumversie uitgebracht, '5Th Anniversary Live Tour 2009' heet de schijf. Slechts driehonderd exemplaren zijn er in de handel. Een collectorsitem dus. Voor het radioprogramma 'Bluestrain FM' zijn in het IJmuidense 'Witte Theater' opnamen gemaakt. De bandleden vinden de kwaliteit goed voor het verjaardagscadeau. Gelijk hebben ze, want het geluid is uitmuntend zoals op de cd te horen is. Nog belangrijker is het spel, want dat streelt de oren. Je waant jezelf in de concertzaal om live van de mannen te genieten. De gebroeders Veldman wisselen elkaar af met solo's. Bennie op de Hammondorgel of bluesharp en dan laat zanger Gerrit zich horen met zijn gitaar. Zij voelen elkaar goed aan en gunnen ieders deel. Ook de ritmesectie heeft een prima aandeel hierin. De plannen voor 2010 zijn een tour ter ere van Gerrit's voorbeeld Jimi Hendrix en de studio in voor een nieuwe cd met voornamelijk eigen liedjes. Hou The Veldman Brothers in de gaten!

Willem Croese - Gepubliceerd in 'Back To The Roots'  


Bron: www.bluesuitdepolder.nl

18-11-2009
5th anniversary Live Tour 2009 - Gerry Jungen - www.diejongenvanjungen.nl

Van deze live CD van de Veldman brothers kreeg ik de Limited edition… en limited is ie… hahaha geen info, geen band informatie nada niks noppo!!!!! Gelukkig weet ik voldoende van de mannen om het een plaatsje te geven Bennie Veldman:  Hammond (wanneer koopt ie eindelijk een B3?) portable en bluesharp, Gerrit  Veldman: Gitaar, Donald van der Goes: Bas en Marco Overkamp: drums.  Daar waar het op het album  Home af en toe mis ging met de covers, staat de setlist van deze Live CD als een huis met als klein missertje Tell me what I’d say van Ray Charles.. dat is te danken aan het feit dat de vocalen verzuipen in het plezier van de instrumenten en dan blijft er eigenlijk geschreeuw over. Dat de band in die 5 jaar ondertussen een zeer hecht collectief geworden is dat is duidelijk te horen en het blijft prettig en toch ook weer schandelijk dat ze het nog immer op eigen kracht (qua label) moeten doen. Prettig omdat wát je hoort ook echt de keuze van de band is en niet van een A&R manager die het zo nodig commercieel wil maken! Schandelijk omdat zingende ééncelligen als Roef en Marian wel een platen contract hebben!!!!! Was op het album home er nog een duidelijk verschil tussen covers en eigenwerk, op deze live CD is dat bezwaar weggepoetst! Statesboro Blues van Blind Willy McTell, Bleeding Heart van Elmore James en Who knows van Jimi Hendrix  krijgen een dikke vleug van de koude grond in Wezep mee en blijven fier overeind. Die conclusie mag je ook trekken voor het hele album..Live staan The Veldman Brothers als een huis, deze Live CD is het bewijs….limited als mijn exemplaar ook is!!

Bron: www.diejongenvanjungen.nl

11-11-2009
Recensie 5th Anniversary Live Tour 2009 Bobtje Blues by Ruud Monde - Posted on November 10th, 2009

Vanwege het vijfjarig bestaan van de Nederlandse formatie ‘The Veldman Brothers’ heeft deze band dit jaar een jubileum toer gemaakt door Nederland. Tijdens deze toer zijn er ook opnames gemaakt.
Dit gebeurde in het Witte Theater te IJmuiden in het kader van de ‘Bluestrain FM Sessies’.
De cd is op vele sites al besproken en heeft de nodige lof al mogen ontvangen.
Ik heb de cd nu een aantal malen beluisterd en ik kan mij hierbij geheel aansluiten.
De band, Gerrit Veldman (gitaar en zang), Bennie Veldman (Hammond, mondharmonica en zang), Marco Overkamp (drums) en Donald van der Goes (bas), gaat er vanaf het eerste nummer ‘Harponized’, met Bennie in de hoofdrol op harmonica, meteen flink tegenaan.

Vervolgens wordt dit lichtste bluesinstrument vervangen door het zwaarste namelijk, mijn favoriete instrument, het Hammond orgel. En ja, dan wordt het eigenlijk alleen maar mooier.
Samen met broer Gerrit worden er prachtige solo’s gespeeld, goed ondersteund door Marco en Donald.
Het is een verademing om weer eens een echte bluesband te horen.
Eigen nummers worden afgewisseld door goed gekozen covers.
Al met al een cd om als Nederlander trots op te zijn!


Bron: www.bobtjeblues.com

10-10-2009
Recensie The Veldman Brothers - 5th Anniversary Live Tour 2009 door Bert Vethaak voor bluesforum.nl

Inmiddels al heel veel over geschreven, het nieuwe album van de “bloodbrothers” Gerrit en Bennie Veldman, Donald van der Goes en Marco Overkamp, samen The Veldman Brothers.

Elke, zichzelf respecterende, bluessite, blog of forum heeft inmiddels lovende recensies van dit album geplaatst. En terecht! Deze schijf is een prachtig document geworden van wat deze heren in hun 5-jarige bestaan bereikt hebben!

Dit 5-jarige bestaan hebben The Veldman Brothers gevierd met The 5th Anniversary Tour. Een van de optredens uit deze tour was bij de radiojongens van Bluestrain FM. De opnames van dit optreden waren van een dusdanige goede kwaliteit dat besloten werd om er een cd van uit te brengen.

De tracklist van dit album bevat voor elke bluesliefhebber wel wat. Het swingt de pan uit (Harponized, One More Chance, Let Me Love You Baby, Tell Me What I Say), het rockt  (Waitin’ All Night, Statesboro Blues, Who Knows) afgewisseld met een paar heerlijke slowbues liedjes (All Those People, This Pain, Bleeding Heart).

De eerste keer dat ik The Veldman Brothers live zag en hoorde was in april van dit jaar in De Kade. De tweede keer een paar weken geleden in een klein tentje in Purmerend. Beide keren was het optreden van een enorm hoog niveau. Nu hoor ik ze dus voor de derde keer live (en de 4e en de 5e en …..als een schijfje al kan slijten ben ik nu al toe aan een nieuwe). Het maakt de heren niet uit waar ze spelen, voor hoeveel publiek of wat de gelegenheid is, ze zijn in staat overal en altijd een show neer te zetten waar je U tegen zet. Deze cd vormt daar een bewijs van!

Voor degene die nog niet in staat zijn geweest iets van dit album te beluisteren, op de Myspace site van The Veldman Brothers staan er een paar.



Bron: www.bluesforum.nl/smf/index.php?topic=7383.0

09-10-2009
Recensie The Veldman Brothers - 5th Anniversary Live Tour 2009 door Gerrit Harmsen voor bluesmagazine.nl

The Veldman Brothers is een hechte band rondom Gerrit en Bennie Veldman. Gerrit op gitaar, Bennie op hammond en bluesharp, Marco Overkamp op drums en Donald van der Goes op bas.
Vier prima muzikanten met een schat aan ervaring beïnvloed door hun oude helden van weleer zoals bijvoorbeeld: The Vaughan Brothers, Muddy Waters, Jimi Hendrix, Elmore James, Howlin’ Wolf en the Fabulous Thunderbirds.
Inmiddels zijn deze heren 5 jaar bij elkaar wat gevierd wordt met het uitbrengen van een prima live release.
Het album is erg gevarieerd en bestaat uit swingblues, deltablues en blues met een randje rock.
De eerste 2 tracks swingen de pan uit en dwingt de luisteraar bijna om uit de stoel te komen. De hammond en gitaar spetteren heftig en zijn van een erg goed niveau.
Het rockie randje komen we tegen tijdens het nummer ‘Waitin’ All Night’. Vervolgens de Willie Dixon song echter op de manier van The Veldman Brothers.
Als een van de hoogte punten noteren we de ode aan oude helden in ‘All Those People’, schitterend gitaar spel!
Met de Ray Charles cover, track 5, wordt er weer geschakeld naar een swingende song.
Dan het nummer ‘This Pain’ wat bij menigeen wel eens wat kippenvel teweeg zou kunnen brengen.
Met de laatst 3 tracks, allen covers, krijgen we een schitterende afsluiting van deze release te horen.
Een album dat wel eens kan uitgroeien tot een van de topreleases van Nederlandse bodem.
Er van uitgaande dat er tijdens de optredens dezelfde energie en passie te horen valt als op deze CD kunnen we alleen maar aanraden deze band eens live te gaan aanschouwen.
Zie agenda bluesmagazine, op myspace zijn track 2, 3 ,7 en 8 [live] te horen. Check it out!
Gerrit Harmsen

Bron: www.bluesmagazine.nl

07-10-2009
Review The Veldman Brothers - 5th Anniversary Live Tour 2009 door bluesrockpagina.nl

The Veldman Brothers is een pure bluesband rondom bloodbrothers Gerrit en Bennie Veldman, bluesmuzikanten van het eerste uur. De band bestaat naast gitarist/zanger Gerrit en toetsenist/harpenist/zanger Bennie uit drummer Marco Overkamp en bassist Donald van der Goes. Dat de Veldman Brothers een van de betere Nederlandse bluesbands is behoeft geen betoog. Hun debuutalbum “Home” werd door onafhankelijke kenners op radio en internet aangewezen als het beste bluesalbum van 2007. Dit jaar bestond de band vijf jaar en dit werd uitgebreid gevierd tijdens de “5th Anniversary Tour”. Deze tour werd uiterst succesvol afgesloten met een spetterend optreden op het Moulin Blues Festival te Ospel.

Tijdens deze tournee deden ze op 22 maart het Witte Theater in IJmuiden aan, en werden er door Paul Maas en Rob de Fries (Bluestrain FM Sessies) opnames gemaakt voor een live-CD. Van dit opgenomen materiaal is onlangs in een gelimiteerde oplage van 300 stuks de live CD “5th Anniversary Live Tour 2009” uitgekomen.... een collectors item dus!!

De CD opent sterk met het uptempo swingende “Harponized” waarin Bennie de hoofdrol op de bluesharp voor zijn rekening neemt. Ook het tweede nummer “One More Chance” swingt de pan uit en bevat alle ingrediënten van een heerlijke bluessong. Naast het uitstekende hammondspel van (Booker T) Bennie is Gerrit’s gitaarspel een genot om naar te luisteren. Er wordt voortgezet met “Waitin’ All Night“, een lekkere stevige song dat een hoog Status Quo gehalte heeft wat het ritme betreft.

Opzwepend en energiek is het door Willie Dixon geschreven nummer “Let Me Love You Baby”. Bennie produceert een schitterende. rijke sound uit zijn Hammond-orgel en geeft er een geheel eigen draai aan. Er wordt voortgezet met “All Those People”, een prachtig nummer van de debuut CD “Home” waarin grootheden als “Jimi Hendrix” en “Stevie Ray Vaughan” door Gerrit geheel in stijl worden geëerd.

Vervolgens worden we getrakteerd op een snoepje uit de oude doos, de Ray Charles klassieker “What I’d Say” dat in een swingend, doch stevig jasje is gestoken. Tijdens “This Pain” wordt er flink wat gas terug genomen en spelen de brothers een schitterende ingetogen bluessong, maar dat is slechts van korte duur want het gas gaat er weer stevig op tijdens het alom bekende “Statesboro Blues”.

Het voorlaatste “Bleeding Heart” is een relaxte slow blues song, dat voorzien is van smeuïg hammondspel en heerlijke gitaarpassages. Er wordt afgesloten met een heerlijke lange uitvoering van de Hendrix cover “Who Knows”.... Prima uitgevoerd en gekozen.

Eindconclusie... De Cd “5th Anniversary Live Tour 2009” is een dijk van een album geworden. De totale live sfeer is goed vastgelegd en perfekt gemixt door Guido Aalbers. Zowel het geluid van het publiek als de muziek van de originele opnames zijn uitstekend behouden gebleven. 

Tracklist:
01 Harponized
02 One More Chance
03 Waitin' All Night
04 Let Me Love You Baby
05 All Those People
06 Tell Me What I'd Say
07 This Pain
08 Statesboro Blues
09 Bleeding Heart
10 Who Knows 



Bron: www.bluesrockpagina.nl

06-10-2009
cd recensie: The Veldman Brothers - '5th Anniversary Live Tour 2009' door Ton Kok voor thebluesman.nl

Het zal de Nederlandse bluesliefhebbers niet ontgaan zijn dat de Veldman Brothers dit jaar 5 jaar bestaan. Dit werd uitgebreid gevierd met een toer, die afgesloten werd op het Moulin Blues festival in Ospel. Een betere afsluiting was niet denkbaar. Nou ja, eigenlijk hadden ze dus op het hoofdpodium moeten staan.

In het kader van deze toer speelde de band in het Witte Theater te IJmuiden, waar door Rob de Fries en Paul Maas opnamen werden gemaakt voor hun radioprogramma Bluestrain FM. De opnamen waren, zoals deze mannen eigen, van dermate goede kwaliteit dat ze op CD niet zouden misstaan. En uit het opgenomen materiaal van deze Bluestrain FM Sessions is dus nu de limited edition CD ‘5th Anniversary Live Tour 2009’ samengesteld.

Nog even producer Guido Aalbers met het materiaal aan de slag laten gaan en dit is het eindresultaat.
We hadden al wat van de opnamen kunnen horen op de site van Bluestrain FM en ook de brothers zelf hadden ons al wat laten proeven, zodat vol spanning het volledige eindresultaat tegemoet werd gezien.

Gerrit Veldman (gitaar/zang), Bennie Veldman (Hammond/harmonica/zang), Donald van der Goes (bas) en Marco Overkamp (drums) hebben een prima live cd afgeleverd, waar zowel de kracht van de band zelf, als ook live sfeer goed tot zijn recht komt. Publiek is niet weggemixed, zoals vaak het geval is, maar het is alsof je er als luisteraar middenin staat.

‘Harponized’ is het openingsnummers met een hoofdrol op de harmonica voor Bennie Veldman. Alsof je een bluesclub in Chicago binnenloopt, waar een van de nakomelingen van Little Walter een lekkere instrumental staat te spelen.

‘One More Chance’ is al twee jaar hoog geplaatst in de Gelderse top 100. Dit nummer laat voor mij precies horen, waarom de Veldman Brothers tot de top van Nederland horen, namelijk door de opbouw van de solo’s. Eerst Bennie’s Hammond solo en daarna de ruim drie minuten durende solo van Gerrit. Deze begint vrij ingetogen met Otis Rush achtige klanken en daarna bouwt het langzaam maar gestaag op tot het heftige einde. Klasse!!

‘Waitin’ All Night’ is een stevige stamper met een Status Quo-achtige beat, met fraai samenspel tussen de beide broeders, perfect ondersteund door Donald en Marco.

‘Let Me Love You, Baby’, de door Willie Dixon geschreven klassieker krijgt een volledig eigen bewerking met stuwend Jimmy Smith-achtig Hammond spel in de hoofdrol. Zang in dit nummer voor rekening van Bennie.

‘All Those People’ is een fraai op Hendrix leest geschoeid eigen werkje en een van het beste, zo niet het beste, nummer van hun debuut CD. Enige minpuntje, de fraaie reprise, waarin Gerrit normaal helemaal lost gaat, ontbreekt helaas.

‘What I’d Say’ is een oude Ray Charles klassieker, die vroeger vaak gecoverd werd, vervolgens wat in vergetenheid wat geraakt, maar nu weer in het zonnetje wordt gezet. Ik had dit nummer een keer eerder van ze gehoord, toen in akoestische versie tijdens de uitreiking van de ‘Bluesforum CD of the Year Award’, die de mannen destijds in de studio van Radio Ridderkerk ontvingen voor hun debuut CD ‘Home’.

‘This Pain’ komt ook van de debuut CD en is een fraai ingetogen gespeeld blueswerkje. Een echt juke joint blues, die op een CD van Boo Boo Davis niet zou misstaan.

‘Statesboro Blues’, het oude Blind Willie McTell nummer in een op het arrangement van de Allman Brothers gebaseerde versie. Degelijk gespeeld, gezongen door Bennie, maar eigenlijk het minst opvallende nummer van deze schijf.

‘Bleeding Heart’, de oude Elmore James klassieker. Wat moet ik hier aan toevoegen, een slow blues, zoals een slow blues hoort te klinken; sterke ritmesectie, vet Hammond-spel, intens gezonden en precies de juiste hoeveelheid noten uit de gitaar halend, niet teveel, niet te weinig.

‘Who Knows’ heeft Jimi ongetwijfeld bewonderd zijn duim doen opsteken, mocht hij vanaf een wolk hebben zitten meekijken. Een volledige aan de grote meester recht doende versie en een waardig afsluiter van deze CD.

De hoge verwachtingen die ik had van deze cd  zijn volledig ingelost. Zowel op de kwaliteit van de opnamen, als die van de muzikanten is nauwelijks iets aan te merken.
Slechts 300 stuks zijn er van deze CD geperst. Zorg dat je er snel een te pakken krijgt, want deze mag in geen enkele verzameling ontbreken.

Naschrift voor Meppeler lezers:
Tijdens Klinkhamer SundayBlues op 29 november a.s. is het viertal te bewonderen in Cafe De Kansel in Meppel. Bovendien zijn ze nog gratis te bewonderen ook!!! (nou ja, biertje voor TheBluesman kan natuurlijk geen kwaad!)



Bron: www.thebluesman.nl

10-04-2008
CD review Blues Matters UK Mar/Apr , 08 / Issue 42

Album Home - CD COVER

Dutch brothers, Bennie and Gerrit Veldman have been playing music together since 2003, but they only just released their debut CD last year.
The Brothers may hail from the beautiful country that is the Netherlands, but their music would go down well in any Texas roadhouse, with lashings of slide guitar and harmonica.
The gost of Stevie Ray Vaughan and others may hang other the tracks, but there can be no doubt that Gerrit Veldman knows how to play mean guitar and sing like a true Bluesman, while brother Bennie is no slouch on the harmonica either.
There are a few echoes of Ry Cooder and Jimi Hendrix in Gerrit's playing, while Bennie is clearly a Dutch Kim Wilson in his approach to the Blues.
The CD is mostly orginal tracks by the brothers themselves, but they manage to inject some life into "Killing Floor"by Howlin'Wolf.
Some tracks are a litte derivative, but it's all played fast and tight.

Jamie Hailstone



Bron: members.chello.nl/~b.veldman1/recensie%20bluesmatters.htm

01-04-2008
Rootsville

Reeds enig tijd verkondigen we dat het niveau van de bands op ons vasteland gestadig omhoog klimt. De lat bij de bands ligt tamelijk hoog en dat komt alleen maar ten goede aan de kwaliteit van de muziek. Rest nu nog enig chauvenisme vanwege de clubuitbaters, bookingsagenten en festivalorganisators en we zijn verzekerd van goede live music voor de komende decennia.

Dat dit in Nederland zeker ook het geval is bewijzen de Veldman Brothers hier met hun debuut cd 'Home'. De release dateert al van eind 2007 maar op vraag van 'den Bennie' hebben we Home eens beluisterd en onder het motto 'beter laat dan nooit' geven we hier een kleine expressie. De Cd bestaat uit 12 live recorded nummers en kan je catologeren onder de noemer stevige Texas Blues.

De band bestaat uit de broertjes Gerrit (guitar) en Bennie Veldman (B3/bluesharp). Samen met een stevig klinkende Rhythm sectie (Marco Overkamp/drum en Donald VanderGoes/bass) timmeren ook zij aan hun 'crossroads'. Hun mosterd haalden ze een beetje bij al de groten van de Bluesscene maar uiteindelijk inspireren ze elkaar en het resultaat mag er wezen. Op een paar nummers na ze allemaal van de hand 'The brothers' en met 'Brothers Shuffle' als opener geven ze al dadelijk hub visitekaartje af. De harmonie van guitar, slideguitar, B3 en Bluesharp past perfect samen. Zelfs de covers 'Killing Floor' van Chester Arthur Burnett aka Howlin' Wolf en Easy Rider van Ma Rainey werden voorzien van een eigen arrangement en brengen deze klassiekers geen schade toe...integendeel.

12 bluesongs en toch verschillend. Van One More Change tot het swampachtige Daytrippin' Man, ze klinken solide en diegene die de Veldman broertjes in huis halen zullen er zeker geen spijt van hebben. (Freddy)



Bron: www.rootsville.be

16-03-2008
Back To The Roots Bluesmagazine - Yvo Jaenen ( bladnummer 65)

Ze zijn zeldzaam, broers die door dezelfde blues microbe gebeten zijn en al helemaal in de Lage Landen. Maar bij de broers Veldman staat dat alleen maar garant voor dubbel zoveel passie en dubbel zoveel virtuositeit. Dat straalt van de eerste tot de laatste noot af van hun eerste cd "Home".

In september van vorig jaar in eigen beheer uitgebracht en bevat ze 12 nummers die "live" zijn opgenomen door Guido Aalbers in de Friese Studio Lobbes. Toch spelen de broers al veel langer (2004) samen. Naast Gerrit Veldman op gitaar en lead zang, broer Bennie op orgel en bluesharp, bestaat de viermansformatie verder uit Marco Overkamp die de ritmesectie verzorgt en Sebastiaan Van Olst op basgitaar (ondertussen wel al vervangen door Donald van der Goes).

Het is een zeer gevarieerde en knap geproduceerde plaat geworden met een breed scala aan bluesinvloeden gaande van Hendrix, Vaughan, Lester Butler, Allman Brothers (!) over Howlin' Wolf, Elmore James, Muddy Waters, naar Freddie King en vele anderen toe.

Stuk voor stuk zijn het gedegen nummers maar een aantal konden me meer bekoren dan andere.
Zo is er het openingsnummer "Brothers Shuffle" dat al direct de toon zet als onvervalste instrumentale bluesshuffle a la Vaughan Brothers hoewel die van de Veldmans toch een stuk meer funky klinkt.
Het is hun visitekaartje (ook bij optredens) en maakt direct duidelijk dat ze "de blues" tot in de puntjes beheersen en ze perfect op mekaar zijn ingespeeld.
Ook het tweede nummer start met zo'n typische SRV gitaarrif gevolgd door een orgelriedeltje dat zo van een Booker T and the MG's plaat kan geplukt zijn. Vooral het knappe "vraag en antwoord"-spel van Bennie's Hammond en Gerrit's Stratocaster is zalig om aanhoren.
De typische opbouw van veel nummers en de gitaarsound op deze cd zijn weliswaar zwaar schatplichtig aan het gitaarwonder uit Austin Texas, maar ze werken nergens storend. Integendeel, de song "Waitin" zou rustig kunnen doorgaan als negende nummer op "Couldnt Stand The Weather" !. '
Gelukkig is het niet allemaal SRV wat de klok slaat. Het ruwe en ruigere "Daytrippin' Man" met zijn pompende texas-style gitaarspel en een door een harmonicamicro vervormde stem doet vooral denken aan Lester Butler of zijn jongere versie Hook Herrera.
En "This Pain" is dan weer een prototype delta blues song met mooi ingetogen gitaarlicks, doorleefd gezongen en net genoeg doorregen met harp solo's. "Let Me Love You Baby" en "Harponized" maken de afwisseling volledig.
Het eerste een meer up-tempo jump blues nummer met een T-birds-achtige gitaar en het tweede een instrumentaal swing nummer waarbij afwisselend de gitaar en de harmonica de lead nemen. Wie het allemaal zelf wil horen moet maar eens naar de Veldman website gaan surfen.

Bij het beluisteren van deze cd tenslotte, is het moeilijk te geloven dat deze groep nog niet in België heeft opgetreden (buiten eentje begin februari 2008 georganiseerd door de vzw Dust in Weelde bij Turnhout); dit soort doorleefde bluesrock hoort namelijk thuis op elk bluespodium, ook in België.

Het beste bewijs hiervoor is misschien wel het feit dat de eersteling van The Veldman Brothers vorig jaar door drie (03) Nederlandse bluessites tot beste cd van het jaar 2007 verkozen werd.

Yvo Jaenen




22-11-2007
DWM Music Company

We've waited a long time for this record, and now we can say that the end result is worth a listen.
The album opens with "The Brothers Shuffle", an instrumental with a strong Chicago-shuffle including an exciting drum-intro.
"One More Change", has all the ingredients of a great blues song, with excellent songwriting and fine Hammond organ, a beautiful guitar sound and last, but not least, an excellent melody that sends cold shivers up the back.
There's also time spent in the "Delta"; sober, direct from the heart and very effective.
Gerrit twangs on lead guitar, with a raw but clear voice and is supported by his brother Bennie on harp.
In conclusion, this first album is a Top CD and worth listening to. Debut CD of the month at Bluezy.nl


16-10-2007
Bobtje Blues

Begin dit jaar doken de broers Gerrit en Bennie Veldman de Friese studio "Lobbes" in om aldaar hun debuut cd "Home" op te nemen. Bijgestaan door bassist Sebastiaan van Olst en drummer Marco Overkamp. Het werd een "live recorded" schijfje met 12 nummers. Gerrit speelt gitaar en broer Bennie is erg goed op Hammond en mondharmonica. Als ik mijn ogen sluit en de cd beluister hoor ik John Mayall, de Vaughan broertjes, Lester Butler/Red Devils, Julian Sas, om er maar een paar te noemen. De band is geïnspireerd door Muddy Waters, Jimi Hendrix, Elmore James en vele anderen. Blues, maar dan wel met een eigen sausje waarin behoorlijk wat rock verwerkt is. Scheurende gitaar en een gemeen grommend Hammond orgel. Voeg daar de rauwe mondharmonica bij en laat vervolgens de ritmesectie haar uitstekende werk doen; voila, dit zijn de Veldman Brothers. Niet te bang om een traditional zoals 'Easy Rider' of een nummer als 'Killing Floor' te voorzien van een eigen geluid. Covers dus, maar ook eigen nummers. Het album opent klassiek met 'The Brothers Shuffle' waarmee ook alle live optredens beginnen. 'One More Change' is voor mij het beste nummer op deze cd. Prachtige melodie, keurig opgebouwd, goede zang, een Hammond met alle tonen tussen lief lispelend en orgastisch gekreun, een gitaar die zwaar misbruikt wordt, waarbij het geheel bij elkaar gehouden wordt door een fantastische ritmesectie. Kippenvel! En zo staan er meer op deze cd. 'Killing Floor' heeft een erg hoog mondharmonicagehalte en een strak drumritme, een nummer dat staat. In 'Daytrippin' Man' en 'Tell Me Baby' wordt de mondharmonicamicrofoon gebruikt als zangmicrifoon, de gitaar is pompend en de Hammond gilt. 'All Those People' is een hommage aan de oude meesters, met hier en daar wat Hendrix-invloeden. Als dit nummer stopt is er zo'n twee minuten stilte, dan gaat de band nog even verder met een soort toegift. Live moet deze band een geweldige ervaring zijn. Ik kan niet wachten tot ze in de buurt zijn.
Recensent: Arie 'Elmo' Rombout

Bron: www.bobtjeblues.com

01-10-2007
Recensie Rootstime.be

Het debuut "Home" van beide broers Veldman, Gerrit op gitaar en Bennie op Hammond B3,bijgestaan door een uitstekende ritme sectie bestaande uit Marco Overkamp op drums en Donald van der Goes op bas is, om met de deur in huis te vallen, een uitstekende blues-release geworden.
Voornamelijk geënt op de Texaanse blues zoals we die kennen van SRV, Fabulous Thunderbirds en Freddie King, maar ook invloeden van Lester Butler, Hendrix en meer traditionele dingen als de Mississippi Delta, Howlin' Wolf en slide meesters als Elmore James en Hounddog Taylor.
De CD opent met hun lijflied om het zo te zeggen "Brothers Shuffle" is een instrumental die als opwarmer ook hun concerten opent, een nummer in de beproefde Stevie Ray stijl, vol energie. "One More Chance" gaat wat verder in dat Texaanse shuffle ritme, en is door de uitstekende stem van Gerrit en de knappe melodielijn een van de meest sterke songs op deze cd. Dat dit nummer wat drijft op een handige combinatie van andere songs zoals Peter Green's "Supernatural" en Booker-T's "Green Onions" nemen we er met de glimlach bij. Handig verwerkt, jongens. Howlin' Wolfs  "Killin Floor" krijgt eveneens een gedegen bewerking, wat herinnerend aan de versie van Electric Flag in de jaren 70, met echter extra mondharmonica werk van Bennie. "This Pain" is een langzame Delta bluessong waar Gerrit de pijn dan ook laat doorklinken in zijn stem en Bennie in de mondharmonicasolo op 't eind.
"Daytrippin" is een song in echte Lester Butler traditie, en herinnert aan Red Devils en 13, de bands waarmee deze mondharmonicalegende furore maakte, Bennie laat horen een uitstekende leerling van deze school te zijn en de zangpartijen door de harpmicrofoon, met dat lekker vettige geluid geven dit nummer extra credibilty.
In "Easy Rider" lijkt de stem van Gerrit enorm op die van meesterzanger Paul Rogers ten tijde van Free en Bad Company, en hij levert hier dan op vocaal gebied  ook een puike prestatie, en blijkt  dus een uitstekend zanger te zijn. Het sober gebrachte "Tell me Baby" heeft die oude delta-feel in zich en dit komt vooral door de droge gitaarklank en het gebruik (opnieuw) van de Shure Green Bullet mike waardoor  gezongen word " Let me Love You Baby" is het vlugst omschreven als Stevie Ray meets Jimmy Smith, waarop de twee broers mekaar elk met hun instrument om de oren slaan. "Harponized"  is Bennie op volle kracht op mondharmonica. Lester Butler re-visited.
Het lange en langzame nummer om de cd te sluiten "All Those People" is een soort hommage aan Stevie Ray Vaughan en Hendrix, want beide gitaristen komen via Gerrit met hun typische gitaargeluid ruim aan bod, hij zingt ook weer met die gruizige bluesy soulvolle stem van hem de sterren van de hemel. Na een sfeervol einde komt er echter nog een verrassing, want terwijl ik deze tekst zit te typen, na een stilte van meer dan 2 minuten, breien de broertjes nog een mooi vervolg van enkele minuten aan deze song, en dan komt pas de echte definitieve stilte.

Oranje boven!

(RON)



Bron: www.rootstime.be/

19-09-2007
festivalinfo.nl

Het debuutalbum Home van de Overijsselse bluesrockband The Veldman Brothers is in januari van dit jaar opgenomen in het Friese Opende (Studio Lobbes) en ondanks dat de broers sinds begin 2007 een bassende vervanger hebben gevonden in Donald van der Goes, speelt op de cd bassist Sebastiaan van Olst nog mee. Van Olst maakt intussen deel uit van het Zwolse trio Cool Genius.

Het album opent met het instrumentale 'The Brothers Shuffle'. Een lekkere Chigago-shuffle met een opzwepende drum-intro van Marco Overkamp. Als er één song op deze cd is, die ik als een potentiële hitsingle zou typeren, zou mijn keuze meteen op 'One More Change' vallen. Uiteraard zou de versie in dat geval van zes minuten moeten worden ingekort naar een kleine vier minuten, maar dit is typisch zo'n nummer dat alle ingrediënten van een gave bluessong in huis heeft. Uitstekende zang, een lekkere ondersteunde hammondorgel, mooi gitaarwerk en bovenal een puike melodielijn. Een geweldig nummer die me de nodige koude rillingen over mijn rug bezorgt.

Met de derde song 'Killin' Floor' heb ik iets meer moeite. Ondanks dat dit een nummer een heerlijke swinger is, is de continue aanwezige mondharmonica van Bennie Veldman me net iets teveel van het goede. Bluesharp is prima, maar een heel nummer lang zonder ook maar een kleine adempauze, is gewoon teveel. Voor mijn gevoel was de gedoseerde hammond (overigens ook gespeeld door Bennie Veldman) als ondersteuning iets beter op zijn plaats geweest.

Met 'This Pain' leiden de bloedbroers de luisteraar op een voortreffelijke manier terug naar de Delta. Sober, recht uit het hart, maar bovenal bijzonder doeltreffend. Een 'gitaarplukkende' Gerrit Veldman met een rauwe, pijnigende, maar toch heldere stem en zijn broer Bennie als een soort beschermheer op zijn mondharmonica er achter. Heerlijk!

'Daytrippin' Man' en 'Tell Me Baby' krijgen door het gebruik van de 'green bullet microfoon' een eigentijds 'Lester Butler & Red Devils' gehalte mee. Het nummer 'Tell Me Baby' mist ondanks de eenvoud een beetje aan diepgang. 'Daytrippin' Man' heeft daarentegen wel zoveel power in zijn donder, dat een vergelijking met Lester Butler & The Red Devils bij lange na niet overtrokken is.

Met 'In Waitin' gaan de trossen helemaal los en komen de muzikale kwaliteiten van de vier bandleden prachtig bovendrijven. Gepassioneerde vocalen, messcherpe gitaarsolo?s, een heerlijke hammond en vooral een fantastisch knallende ritmesectie. Het slotnummer 'All Those People' is een door Gerrit Veldman geschreven nummer waarin hij onder andere Jimi Hendrix en Stevie Ray Vaughan bedankt voor de muzikale invloed die de 'oude meesters' op hem en The Brothers hebben uitgeoefend. Heerlijk!

Na zo'n 2 minuten ijzige stilte brengen The Veldman Brothers hun debuut album met een 'All Those People Reprise' naar een hoogtepunt waarvan ik als luisteraar de tranen in mijn ogen krijg. Wat verschrikkelijk mooi en nederblues van een ongekend hoog niveau!

Home is een geweldig debuutalbum. Alle twaalf songs heb ik niet eens beschreven, maar dat is ook helemaal niet nodig, want dit is een debuut waar veel bluesbands alleen maar van kunnen dromen en waarmee The Brothers helemaal mee thuis kunnen komen. Een must voor de bluesliefhebber die naast de nodige emotie niet vies is van lekker "rockend" randje.



Bron: www.festivalinfo.nl/recensie_detail.php?recensie_id=1319

18-09-2007
Bluesrock Pagina

Lees deze review door op de Bron: Link te klikken

Bron: members.chello.nl/~b.veldman1/bluesrockpagina.nl.htm

11-09-2007
The Bluesman Bert Reinders

The Bluesman Bert Reinders 11-09-2007

Ondanks de uitstekende relatie met The Brothers (m'n naam staat zelfs nog op de hoes. Bedankt mannen !!!!!!!!!) verwachten ze van mij toch een eerlijke reactie en daar hebben ze ook gewoon recht op!
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 De regelmatige bezoekers van deze website zal ik niet meer hoeven uit te leggen wie The Veldman Brothers zijn, dus het voorstellen van de band sla ik gelijk maar over.

Het debuutalbum 'Home' is in januari van dit jaar opgenomen in het Friese Opende (Studio Lobbes) en ondanks dat The Veldman Brothers (op de cd overigens nog met bassist Sebastiaan van Olst), ons lang hebben laten wachten op de release wordt het wachten ruimschoots beloond.

Het album opent, zoals verwacht, met 'The Brothers Shuffle'. Een instrumentale lekkere Chigago-shuffle met de pakkende drum-intro van Marco Overkamp waarmee eigenlijk elk live-concert wordt geopend, Een logische opener en allerminst verrassend. Bovendien een heerlijk groovend nummer die door elke Veldman Brothers-fan meteen zal worden herkend.
Als er een song op deze cd is, die ik als hitsingle zou typeren, zou mijn keuze meteen op 'One More Change' vallen. Typisch zo'n nummer dat alle ingredienten van een gave bluessong in huis heeft. Uitstekende zang, een lekkere ondersteunde hammondorgel, mooi gitaarwerk en bovenal een puike melodielijn. Een geweldig nummer, en voor mij persoonlijk een song die me telkens weer de nodige koude rillingen over mijn rug bezorgt.

Met de derde song 'Killin' Floor' heb ik iets meer moeite. Ondanks dat dit een nummer is wat ik talloze keren live heb gehoord, een heerlijke swinger is, is Bennie Veldman's continue aanwezige bluesharp me net iets teveel van het goede. Bluesharp, prima, super zelfs, maar een heel nummer lang, zonder ook maar een kleine adempauze, is in dit geval net iets teveel van het goede. Smaken verschillen uiteraard. maar voor mijn gevoel was een gedoseerde, doch vette hammond als ondersteuning iets beter op zijn plaats geweest
Met 'This Pain' leiden The Brothers ons op een heerlijke manier terug naar de Delta. Sober, recht uit het hart en bovenal bijzonder doeltreffend. Een 'gitaarplukkende' Gerrit met zijn rauwe, pijnigende, maar toch heldere stem en Bennie Veldman als broer en beschermheer op zijn ondersteunende bluesharp erachter. Heerlijk!
'Daytrippin' Man' en  'Tell Me Baby' krijgen door het gebruik van de fietskoplamp oftewel de 'green bullet microfoon' een eigentijds 'Red Devils' gehalte mee, maar vooral het nummer  'Tell Me Baby' mist ondanks de eenvoud een beetje aan diepgang. 'Daytrippin' Man' heeft daarentegen wel zoveel power in zijn donder, dat een vergelijking met Lester Butler & The Red Devils geen eens overtrokken is.

Het enorm swingende 'Let Me love You Baby' is een song die voor Bennie Veldman op alle fronten vocaal op het lijf geschreven is. Ongelooflijk strak uitgevoerd en een perfect uitgebalanceerde song die geen moment onder doet voor de live-uitvoering hiervan. Super!
'Harponized' is ook weer zo'n geweldig instrumentaaltje waarin de hoofdrol is weggelegd voor Bennie Veldman. Bovendien een nummer dat het tijdens de live-optredens ook altijd geweldig doet en dus op de cd eigenlijk niet mag ontbreken.
Met 'Waitin' gaan de Veldman-trossen helemaal los en vind je alle persoonlijke muzikale kwaliteiten van The Brothers helemaal terug. Gepassioneerde vocalen, messcherpe gitaarsoli, een heerlijke hammond en vooral een fantastisch knallende ritmesectie.
Een nummer waar ik bij elk bezoek aan The Veldman Brothers weer naar uitkijk is het door Gerrit geschreven 'All Those People'. Een nummer waarin hij Jimi Hendrix, Stevie Ray Vaughan etc. etc. bedankt voor de invloed die de 'oude meesters' op hem en The Brothers hebben uitgeoefend. Heerlijk!!!
Denk overigens niet dat het na 5 minuten afgelopen is met 'All Those People', want na 2 minuten ijzige stilte brengen The Brothers hun debuut album met een 'Reprise' naar een hoogtepunt waarvan ik als luisteraar de tranen in mijn ogen krijg. Elke keer hoop ik dat Gerrit op het podium na een minuut of vijf doorpakt met de voor mij persoonlijk zo geliefde 'Reprise' en zo af en toe hebben we het geluk dat de meestergitarist dit ook daadwerkelijk doet. Wat verschrikkelijk mooi!!!!
'Home' is een geweldig debuutalbum waarmee The Veldman Brothers op alle fronten echt mee thuis kunnen komen.

Ondanks mijn misschien iets mindere objectiviteit: Wat een heerlijke schijf en de status 'cd van de maand september bij Nico 'Bluezy' Bravenboer, mag 'Home' wat mij betreft alle aandacht krijgen die hij verdient. Klasse!



Bron: www.thebluesman.nl

07-09-2007
Nico Bravenboer

'HOME', een kei van een cd waar de kwaliteit van afdruipt.
Niet voor niets heb ik 'HOME als cd v/d maand in Bluezy gekozen.
Tip voor programmeurs, boeken deze band.

Nico Bravenboer ( bluezy.nl )

 




22-10-0200
Recensie www.musicfrom.nl

Veel mensen zijn uitgezonderd het prijsnummer " Red House' niet echt bekend met de bluesy kant van Jimi Hendrix. Diegenen die wel van het blues-werk van de gitaarvirtuoos houden, of juist de schade willen inhalen, kunnen hun hart ophalen aan de nieuwe cd van The Veldman Brothers. De openingssong "Brothers Shuffle" doet al sterk denken aan een Hendrix-thema en dat gevoel komt meerdere keren voorbij, onder meer in twee covers. En bij het intro van het laatste nummer dwalen de gedachten onherroepelijk af naar Hendrix "Angel".

Terug naar The Veldman Brothers, want om deze groep handelt het hier. Het kwartet bestaat naast de zingende broers Bennie (bluesharp en hammond) en Gerrit (gitaar) Veldman uit de ritmesectie: drummer Marco Overkamp en bassist Donald van der Goes. De laatste nam na de opnames de plaats van Sebastiaan van Olst in. De bluesrockers uit de buurt van Apeldoorn hebben op 15 september het debuuutalbum "Home" uitgebracht. De cd is live opgenomen in de studio van Guido Aalbers, die ook pluimen verdient voor de productie en de mix.

Op deze eerste langspeler maken ze wel indruk, want speltechnisch steekt het allemaal prima in elkaar en ook aan afwisseling tussen rocken en tranentrekkende blues is gedacht. Bennie en Gerrit Veldman zijn gelouterd in meerdere bands als Sweet Jane en Gerrit maakte in 2000 deel uit van de Hendrix tribute-formatie Nextperienced. The Veldman Brothers zijn verder hoorbaar beïnvloed door de pure blues van Amerikaanse mannen als Muddy Waters, Elmore James en Howlin' Wolf. En als de Brothers goed op stoom zijn, horen we ook The Fabulous Thunderbirds en Lester Butler & The Red Devils, vooral in fijne nummers als "Harponized", Waitin' en uitschieter "Daytrippin' Man".

Het is allemaal erg overtuigend wat de broers Veldman en hun kompanen laten horen. Het gebruik van bluesharp, hammond en een "green bullet" (of mondharmonica-) microfoon geven het geheel nog wat meer authenticiteit mee. Het is wel de vraag of je je aan klassiekers als "Killing Floor" moet wagen. Het oorspronkelijke Howlin' Wolf-nummer is live ongetwijfeld een killer, maar op plaat denken we toch al snel aan betere uitvoeringen door bijvoorbeeld Led Zeppelin en Hendrix. Ook de tweede cover, "Easy Rider" vrij naar Ma Rainey's "See See Rider' uit 1924, voegt niet heel veel toe aan het eigen werk van The Veldman Brothers.

Misstaan doen ze echter ook niet direct en op de resterende tien nummers mag de Gelderse band gerust afgerekend worden. Gerrit Veldman toont zich op deze cd een ware gitaarvirtuoos. Zijn slide-spel is heerlijk, soms traag jankend en dan weer gemeen en zijn rauwe stem leent zich uitstekend voor dit blues-werk. In 'Settin' the Clock' steken de heren, vooral dankzij Gerrits gitaarspel én stem, The Black Crowes naar de kroon.

Op "Home" horen we kortom heel veel bluesmannen terug, maar het is toch echt de verdienste van The Veldman Brothers dat we naar dit sterke debuut luisteren en als ik een bluesfestival moest programmeren dan wist ik het wel. Niettemin is het bijzonder passend dat de cd afsluit met 'All Those People', een meeslepende blues-song waarin Gerrit Veldman helden als Jimi Hendrix en Stevie Ray Vaughan bedankt: "thank you for what you left for me".



Bron: www.musicfrom.nl
® Copyright 2009 The Veldman Brothers. Alle rechten voorbehouden. Site by xy-vormgeving.nl